Maanmoei

Het zal zo’n 10 jaar geleden zijn toen ik richting het IJsselmeer fietste en bijna van mijn fiets viel van schrik.
Ik zag voor het eerst de supermaan opkomen. Een gloeiende rode mega maan verscheen boven de horizon
en door de maanillusie was ik helemaal in de war. Wat in hemelsnaam was dit?!
De maan wordt een supermaan wanneer hij in zijn perigeum staat. Dit is het punt van de elliptische baan,
waarbij de maan het dichts bij de aarde staat. Hierdoor lijkt de maan 7% groter.
Wanneer de maan net boven de horizon staat, heb je een referentiekader en bestaat er dus
een maanillusie waarbij de maan NOG groter lijkt.
Je snapt het al, de jaren daarna heb ik mij gestort op de bijzondere verschijningen van de maan.
Een reis met verwondering, frustratie en mooie foto’s.

Het begon met een foto, welke ik nu wel een lucky shot durf te noemen.
Op de 2e etage van ons huis heben wij een zolderkamer met grote raampartijen op het noorden en oosten.
En op die zolderkamer zag ik een paar jaar later wederom een supermaan opkomen.
Met een mooi extraatje; de maan zou precies achter de Speeltoren langs glijden. Wauw! Paniek. Camera. Snel!
Mijn eerste verwondering; de maan, gaat, snel! Dus geen tijd voor statief, raam open en uit de hand.
Belichting stond thank God goed en klik
Mijn eerste supermaan foto was een feit. Na de euforie kwam de ontevredenheid.
De Speeltoren zou beter uitkomen als er iets meer omgevingslicht zou zijn.
Mijn streven was om dezelfde foto nog een keer te maken, maar dan op een moment dat het iets lichter buiten was.
Mooi plan. Maar tot op de dag van vandaag is dat niet gelukt. Lijsten uitgeprint met maans- en zonsopkomst-
en ondergangstijden, kruizen in mijn agenda van volle- en supermanen, apps gedownload… Hoe vaak ik wel niet
naar de zolderkamer ben gelopen om te zien dat de maan te hoog staat, of te laag, of niet te zien door bewolking…
Gelukkig was dit niet mijn enige idee wat ik met de maan van plan was.


Al snel kwam ik erachter dat ik die maanillusie kon verdubbelen door een combinatie van maan, referentie en telelens.
Mijn nieuwe doel was opzoek gaan naar referentie objecten. Een object aan de horizon, waar ik op een redelijke afstand
kon gaan staan en ook nog eens in de juiste lijn met de maan wanneer deze net boven de horizon uitkomt.
Dit koste een hoop rekenwerk en ritjes door de polder, teleurstellingen en vooral veel plezier en uiteindelijk
toch nog een aantal geslaagde foto’s.

 

De maan had mij al zoveel moois laten zien, en toen kwam het hoogtepunt van onze romaance, de verduistering
van de volle superbloedmaan. Het was een onbewolkte zwoele nazomer nacht. Met miljoenen muggen en een stoel
op de dijk, hebben we de hele cyclus mogen aanschouwen. Dit maak je nooit meer mee.

En dat bleek wel bij de 2 maansverduisteringen die onlangs volgde. Bij de 1e was het bewolkt en waaide het hard.
En bij de 2e was het onbewolkt en minder wind. Maar het was wel heul heul heul koud! Dus toen ben ik lekker in mijn
bedje blijven liggen, want ja ik ben niet alleen een potlammetje, soms ook gewoon die luie fotograaf. Toen de maan 's morgens
vroeg onderging, vond ik het een betere tijd om op te staan en ben ik nog even naar de polder gewandeld. Kon ik toch nog een
leuk plaatje schieten van de ondergaande supermaan.

Ik kwam er achter dat ik last had van maanmoei. Ik heb het wel gezien. De bijzondere manen vlogen je om de oren
de laatste tijd. Supermaan, bloedmaan, wolfmaan, oogstmaan, blauwemaan en zojuist hoorde ik op het nieuws;
vanavond is de sneeuwmaan te zien. Ja zeg, fiets naar de maan! Laat me slapen…